Όταν οι σφαίρες πλησιάζουν τα σχολεία...

Η μία λύση είναι ο "αφοπλισμός" των πολιτών...

Η άλλη λύση... τύπου Donald, τύπου Cowboy του Νότου και τύπου Νταή ανά τον κόσμο είναι να οπλιστούν οι... δάσκαλοι και σταδιακά όλη η κοινωνία...

Η τρίτη λύση είναι των Μηχανικών και της Τεχνολογίας, "παθητική προστασία, όπως στο video"...

Η τέταρτη λύση είναι η παιδεία, οι αξίες, η κοινωνική συνείδηση και η κοινωνική συνοχή...

Επειδή η πραγματική ασφάλεια έχει πάντα δέσμες μέτρων,
επειδή η τέταρτη λύση μπορεί να αργεί και η πρώτη μπορεί να μην υιοθετείται και επειδή κάθε λύση μπορεί να έχει ρήγματα... τελικά...

H τέταρτη - ιδανική - λύση δεν μπορεί να είναι μοναδική επιλογή αλλά, αναγκαίο κομμάτι μιας συνολικής λύσης (δέσμης) που θα έχει την τρίτη - και μακάρι - και την πρώτη λύση μαζί...

Κι ας είναι και μια ομολογία της αποτυχίας των κοινωνιών μας... ας είναι...

Η ζωή θα μας φέρνει πάντα πολύ πιο γρήγορα όλα όσα δεν είμαστε προετοιμασμένοι να διαχειριστούμε!

Τόσες Πράσινες σημαίες που... νόμισα πως αναστήθηκε το... παλιό ΠΑΣΟΚ... και τρόμαξα...

Μετά είδα τί είναι... στην καρδιά του Καθολικισμού... (Muslims march through Bologna (Italy), asking to teach the religion of Islam in schools) και κατεννόησα ότι η ζωή θα μας φέρνει πάντα πολύ πιο γρήγορα όλα όσα δεν είμαστε προετοιμασμένοι να διαχειριστούμε!

Μετά είδα τους ταγούς της κοινωνίας μας να ξιφουλκούν εκατέρωθεν για τα... θρησκευτικά στα σχολεία... και... είδα αυτό το πλήθος να περνάει από πάνω τους... Χωρίς βία... φυσικά σαν ένα ποτάμι που περνάει αδιάφορο για ότι συναντάει.

Κι αυτοί εκεί ξιφουλκούσαν εκατέρωθεν, ο ένας κατά του ανεμόμυλου του άλλου ενώ το ποτάμι τους πήγαινε...

Θα ψήφιζες Λουκά-Νίκο ή Μήτσο-Τάκη;!

Λουκάς-Νίκος ή Μήτσος-Τάκης;!

Πόσο σημαντική άραγε είναι η διαφορά που προκύπτει από την αρχική "τοποθέτηση" (την εκ της οικογενείας ή του "τζακιού" όπως συνήθως λέμε...) στη ζωή του (όποιου) Λουκά και Νίκου έναντι των (καθόλου όποιων και πολύ συγκεκριμένων) Μήτσου και Τάκη;!

Όταν έρχεται η στιγμή της επίδειξης αναστήματος και της αντιμετώπισης (μάλλον απλών αλλά όχι απαραίτητα εύκολων) ζητημάτων του τύπου:

"- Όταν ο Αντιπρόεδρός μου έχει εκτεθεί δημόσια, ανεπανόρθωτα και προσβλητικά για το θεσμικό του ρόλο... επιλέγω να λάβω μέτρα και μια ξεκάθαρη στάση ή να κάνω το... "Λουκά-Νίκο" (dead meat / ψώφιο κρέας) ... όντας Μήτσος-Τάκης;"

Την απάντηση σε τόσο βαθυστόχαστα ερωτήματα δίνει η ίδια η εφαρμογή της πολιτικής στην πράξη!

Κι εν προκειμένω, λοιπόν, ... η πράξη επαλήθευσε την γνωστή "ατάκα" από την ελληνική ταινία, αφού... ουδεμία η επί της ουσίας διαφορά μεταξύ Λουκά-Νίκου (dead meat / ψώφιο κρέας) και Μήτσου-Τάκη... οπότε... αποδεικνύεται πως τυχαίες διαφορές όπως αυτές των ονομάτων αρκούν κάποιες φορές... να κάνουν τη διαφορά μεταξύ των ανθρώπων! Συνεπώς...

"Άτιμη κοινωνία! Άλλους τους ανεβάζεις κι άλλους τους κατεβάζεις στα Τάρταρα!!!"

Ω! Αείμνηστη Μήτση Κωνσταντάρα!

Πολλά έχουν δει τα μάτια μου... μ' αυτό μου φέρνει ΤΡΟΜΟ! (ή... περί Θεσμών)

Ο θεσμικός παράγων "αντιπρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης" μου λέει ανοικτά και δημόσια ότι:

Ήξερε πως ο πρωθυπουργός της χώρας μου είναι διεφθαρμένος για χρηματισμό αλλά κρατούσε την πληροφορία για να τη χρησιμοποιήσει σε δικές του... "δύσκολες μέρες" και τώρα που αυτές ήρθαν, θα μου αποκαλύψει την πληροφορία!

Έτσι υπηρετούσε τη Δημοκρατία της χώρας μου!
Έτσι υπηρετούσε την "αλήθεια" του ήθους και του όρκου του...
Έτσι υπηρετούσε και υπηρετεί το θεσμικό του ρόλο... Με τέτοιες λογικές νονού της νύχτας!!!

Και... ο θεσμικός παράγων "πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης"...
προφανώς συμφωνεί, αφού δεν έχει τίποτα να πει... αφού δε βρίσκει τίποτα μεμπτό... αφού πιστεύει πως ο "αντιπρόεδρος" καλά και αγαθά υπηρετεί το θεσμικό του ρόλο... και γι' αυτό τον κρατάει
στη θέση του!!!

Και... ο θεσμός "δικαστική εξουσία" η ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ... που προσβλήθηκε από ένα σχολιασμό απόφασής της για το Πόθεν Έσχες πριν δύο μήνες... σήμερα ούτε αυτός βρίσκει τίποτα μεμπτό... στην "ομολογία" αυτή, την δημόσια (!!!) στα ΜΜΕ, η οποία... δεν τον θίγει ούτε τον κινητοποιεί!

Ούτε ζητά εξηγήσεις!

Ούτε καλεί για μαρτυρία "άμεσα"!
Ούτε ρωτά τα προφανή:

ΓΙΑΤΙ Ο ΓΝΩΣΤΗΣ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΟΥ ΜΕ ΧΡΗΜΑΤΙΣΜΟ, ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΤΗΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΚΡΙΜΕΝΑ ΣΤΟ... ΤΣΕΠΑΚΙ ΤΟΥ...;!

ΩΣ ΕΚΒΙΑΣΤΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ;
ΩΣ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ ΓΙΑ ENA ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΞΕΠΛΥΜΑ;
ΩΣ ΕΚΔΙΚΗΣΗ;

ΕΝΩ ΧΡΕΟΣ ΤΟΥ ΗΤΑΝ Η ΑΜΕΣΗ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΚΑΙ... ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ;!

-
-

Και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ;!

Επειδή είμαστε σε μεγάλη φόρμα ως προς την αναζήτηση "κοινά αποδεκτών λύσεων" που να τους έχουν όλους χαρούμενους... με βιρτουόζικες τροποποιήσεις "κόψε-ράψε" σε "ονόματα" και "νοήματα" ως και χωρών..., με την σχετική εκπαίδευση που έχω πλέον από τα ΜΜΕ, τολμώ να προτείνω μια συμβιβαστική λύση για τον "Φύλακα" (Phylax) που θα ικανοποιήσει τόσο το Δήμαρχο όσο και τους πολίτες... Στην συνημμένη εικόνα εισηγούμαι το μνημείο για την Γυναίκα-Αστυ-Phylax η οποία μάλιστα ουδέποτε έχει τιμηθεί μέχρι σήμερα!

😜

 
Προσοχή! Ακολουθεί κείμενο πολλών λέξεων! Όσοι βαριόμαστε ας προσπεράσουμε! ...
________________________

Να πω κατ' αρχήν ότι είναι παγκόσμια παραδοχή (που έχει να κάνει με τη φύση των ανθρώπων και δεν είναι κάτι νέο) ότι, όταν οι πολίτες αποστρέφονται τον χώρο που τους "δημιουργούν" οι ειδικοί και οι διοικούντες τότε τον παραβιάζουν και τον βανδαλίζουν! Αντίθετα όταν κατανοούν και τέρπονται από τον χώρο που τους "δημιουργούν" τότε τον οικειοποιούνται και τον προστατεύουν χωρίς ή με την ελάχιστη αστυνόμευση... Είναι πρόοδος, είναι επίτευγμα για τις επιστήμες και τέχνες που ασχολούνται με τον χώρο και ειδικά με το δημόσιο χώρο η αναγνώριση τον τρόπων αυτών με τους οποίους ο χώρος γίνεται θετική εμπειρία και εργαλείο προόδου και σκηνικό θετικών ανθρώπινων δραστηριοτήτων! Όταν αυτό δεν επιτυγχάνεται φταίνε οι "ειδικοί" που ασχολήθηκαν και όχι οι πολίτες - κάποιοι ακραίοι εκ των οποίων θα δράσουν αρνητικά!

----
Επειδή πολλά ακούστηκαν, ας ξεκαθαρίσουμε λίγο το τοπίο...

1ον: Μία βασική παράμετρος της τέχνης είναι η επίτευξη νοήματος. Η "επιτυχία" το καλλιτέχνη στηρίζεται όχι τόσο στη "τέρψη" του κοινού από το "έργο", όσο στην ισχύ στην παραγωγή, αλλά και μετάδοση νοήματος.

2ον: Τι έργο τέχνης μεταδίδει νόημα ανεξάρτητα από τη βούληση του καλλιτέχνη. Έτσι ελάχιστη και εντελώς τεχνική και υποβοηθητική είναι η ερμηνεία του "έργου" από τον καλλιτέχνη ή και τον "ειδικό" της τέχνης. Βλέπετε το "έργο" τέχνης δεν είναι "gadget" που συνοδεύεται από "user's manual"...

3ον: Καρά-τσεκαρισμένο/ελεγμένο πολλάκις και παραδεκτό κι από μεγάλους καλλιτέχνες αλλά και τάσεις της τέχνης είναι ότι και το πιο δυσνόητο "έργο" κινητοποιεί ισχυρά και βασικά συναισθήματα σε κάθε αποδέκτη ανεξάρτητα από την μόρφωση ή την καλλιέργειά του. Για παράδειγμα, κάποιος που δεν έχει σχέση με αφηρημένη τέχνη θα μπορέσει να εκφράσει μπροστά σε ένα έργο αφηρημένης τέχνης την ευχαρίστησή του ή τη δυσαρέσκειά του ακόμη κι αν δεν μπορεί να αιτιολογήσει την στάση του αυτή απέναντι στο "έργο". Υπό την έννοια αυτή... κάθε τοποθέτηση είναι σεβαστή και δεν προηγείται η θέση του ειδήμονα.

----
Με αυτά κατά νου, αν το νόημα είναι του "Φύλακα" (Phylax) η ισχύς στη μετάδοση του νοήματος είναι ισχνή και γεμάτη παράσιτα άλλων ισχυρότερων νοημάτων... καθώς το νόημα που εκπέμπεται ΔΕΝ είναι του "Φύλακα" (Phylax).

Ακόμη περισσότερο... αν το νόημα που εισπράττει το κοινό στο οποίο και απευθύνεται, ΑΠΟ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΘΕΣΗ ΤΟΥ, το "έργο" είναι του "δαίμονα" ή εν γένει μιας μορφής που παραπέμπει στο μεταφυσικό "κακό", τότε δυστυχώς συμβαίνουν δύο πράγματα:
(α) Αφενός έχει αποτύχει το "έργο" να μεταφέρει το - από το όνομά του - νόημα και
(β) αφετέρου έχει επιτύχει να μεταφέρει ένα νόημα με αρνητικό πρόσημο για το κοινό στο οποίο ΔΗΜΟΣΙΑ απευθύνεται! Δεν είναι θέμα θρησκοληψίας, δεν είναι ο "δαίμονας" αλλά είναι η εικόνα που ανασύρει την οπτική αντίληψη περί του μεταφυσικά προσδιοριζόμενου "κακού" μέσα από τους κώδικες που ήδη γνωρίζει το κοινό στο οποίο δημόσια απευθύνεται το "έργο".

----
Να πάμε σε πιο ειδικά αισθητικά ζητήματα;
Αυτά που έχουν ουσία και για τον "τεχνοκριτικό";

Από πλαστικής άποψης αρκετά άρτια υλοποιημένο με προσεγμένες αναλογίες, από μόνο του δεν αποτελεί σύνθεση ΑΡΑ υποχρεωτικά σκηνικό του είναι ο χώρος με τον οποίο γίνεται σύνθεση μέσω της στάσης του και της τοποθέτησής του. Απουσία δυναμικής, στρογγυλοκαθισμένο κι άνευ εγρήγορσης, σε στάση "μοντέλας σε τηλεοπτικό σόου" ή "αυστηρού και υπεροπτικού εξουσιαστή καθήμενου σε θρόνο"... Δεν πληρεί συνθετικά το κριτήριο της επιφυλακής του φύλακα/υπηρέτη του χώρου. Μόνη εξαίρεση τα κινούμενα φτερά... Η επιλογή του χρώματος του "έργου" σε συνδυασμό με την inox βάση του με την οποία δεν συνεργάζεται συνθετικά αλλά απλά εδράζεται σε αυτήν δεν το ευνοούν.

Λίγο πιο κάτω στην ανάλυσή μας, προκύπτει κάτι εξαιρετικά σημαντικό. Χρώμα κόκκινο, inox υπερυψωμένη βάση, και χωροθέτηση καθιστούν το "έργο" landmark στο χώρο! Ορίζει την περιοχή του και εισάγει/επιβάλει τον "κανόνα" του στο χώρο. Δεν εντάσσεται αλλά επικυριαρχεί και "εξουσιάζει" μια περιοχή που ορίζει!

Landmark είναι! Χαρακτηριστικότατη, κραυγαλέα περίπτωση! Και μάλιστα με απόλυτη σχεδιαστική και συνθετική πρόθεση να λειτουργήσει ως τέτοιο! Αυτή την αντίληψη διεγείρει!

Τί κάνει λοιπόν το Landmark; Σηματοδοτεί ισχυρότατα το χώρο κι μέσω αυτής της σηματοδότησης διαντιδρά με το κοινό! Έτσι, αν σε αυτόν τον "εξουσιαστή" του χώρου το κοινό δεν μπορεί να αναγνωρίσει "καλές προθέσεις" (με κάποιον από την πληθώρα των διατιθέμενων τρόπων και χειρισμών που έχει στη φαρέτρα του ο καλλιτέχνης) αλλά αντίθετα βρίσκει νοήματα γύρω από την μεταφυσική του "κακού" τότε... το κοινό δεν ευθύνεται για την αρνητική ερμηνεία και την οξεία αντίθεσή του!

Σαφώς βέβαια τα MEDIA έχουν δικούς τους τρόπους να βγάζουν ετυμηγορίες με βάθος ανάλυσης... αμέτρητο!

Χρόνια Πολλά!

Καλά Χριστούγεννα!

Καλή Φώτιση σε όλους μας!

Αγάπη και φιλευσπλαχνία!

Ωμές παρεμβάσεις...

Το "κοινό-περί-δικαίου-αίσθημα" μήπως το έχουν ακουστά από το 1ο έτος της Νομικής που κάποτε είχαν περάσει;

Το ότι η διάρρηξη της εμπιστοσύνης όταν αυτό (το "κοινό-περί-δικαίου-αίσθημα") κλονίζεται είναι πλήγμα που δεν αφορά μόνο την δικαιοσύνη, αλλά, χτυπά τα θεμέλια της δημοκρατίας (ως κοινωνικού συμβολαίου) υπάρχει περίπτωση να μην το γνωρίζουν;

Τις αποφάσεις - σχοινοβατούσες ερμηνείες - περί προσωρινής, ή υπό συγκεκριμένη οπτική (!!!) ή υπό αίρεση και προθεσμία(!!!) "συνταγματικότητας" κάποιων νομοθετημάτων - προκειμένου να μην τα χαρακτηρίσουν "αντισυνταγματικά" και "χαλάσουν το γιαούρτι" της πολιτικής εξουσίας από την οποία τώρα δηλώνουν "ανεξάρτητοι" και άνευ ανοχής "μύγας επί της σπάθης τους" μήπως τις θυμούνται;!

Κι άλλα... κι άλλα...

Τείνουν να παγιωθούν ως ορθές (επειδή και πολιτικά και mediaκα κάποιοι τις στηρίζουν) θέσεις το τύπου: "Ο σχολιασμός και μάλιστα δημόσια πρέπει να σταματά στο κατώφλι της δικαιοσύνης"...

Ενώ αντίθετα θα έπρεπε να επιζητείται να είναι πάντα ανοικτός και δημόσιος ο σχολιασμός προκειμένου να ΑΠΑΝΤΗΘΕΙ με ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ και ΓΕΝΝΑΙΟΤΗΤΑ.

Η κρίση και καταδίκη της ενέργειας του "σχολιασμού" (ακόμη και του άκομψου ή και του κακοπροαίρετου) - όχι η κρίση "επί της ουσίας του σχολίου" - είναι θέση που σημαίνει ΦΙΜΩΣΗ και είναι ακραία αντιδημοκρατική, ειδικά επειδή προέρχεται από έναν θεσμό - προπύργιο της δημοκρατίας, και αποτελεί έκπτωση του θεσμού (κατρακύλα στην πιο λαϊκή...)!

Κάποιοι που με στόμφο, πήραν θέση απέναντι σε ένα "ανοικτό, δημόσιο, σχόλιο" και το "καταγγέλλουν ως ωμή παρέμβαση στο έργο της Ελληνικής Δικαιοσύνης" (χρησιμοποιώ την ακριβή φρασεολογία που χρησιμοποιήθηκε από έναν κορυφαίο στην ακρίβεια της χρήσης του λόγου, δικαστή) θα μπορούσαν απλά - ως ήρεμη δύναμη - να το απαντήσουν εξίσου άμεσα και δημόσια "βάζοντας στη θέση του" τον "αναιδή" σχολιαστή αντί υποκριτικά να ζητούν την παραίτηση του...

Η δικαιοσύνη έχει στο παρελθόν με σθένος και επιχειρήματα καταφέρει να αντιμετωπίσει πολύ σκληρότερους χειρισμούς και πραγματικές "ωμές παρεμβάσεις" (οι οποίες - ας μην κρυβόμαστε - δεν γίνονται από δημόσια βήματα) και τότε, η δικαιοσύνη διέσωσε αξίες και κράτησε την κοινωνία στα πόδια της σε κρίσιμες καμπές...

Δεν γίνονται πια αυτά και με λόγο που υπεκφεύγει της ουσίας με τυπικές λεκτικές διατυπώσεις, με φραστικά πυροτεχνήματα και επιχειρήματα που όλο και περισσότερο "σχοινοβατούν" την δικαιοσύνη μας την "κονταίνουμε" τόσο...